WordPress umarł? Może jeszcze podryguje, ale po weekendzie z Claude’em i Astro zaczęliśmy przenosić z niego naszą stronę firmową.
Co kilka lat przenoszę swoją prywatną stronę na nową technologię. Ostatnia wersja to był Flask, PostgreSQL, Sphinx, nginx, uwsgi. Wszystko po to, żeby serwować kilkadziesiąt artykułów i ponad sto krótkich notatek. Przerost formy nad treścią. Z czasem stack zamienił się w skamielinę: wyszukiwarka nie działała, biblioteki się zestarzały, a każdą zmianę odkładałem, bo wiedziałem, ile wieczorów mnie kosztuje.
Oczywiście mało kto stawia bloga na takim stacku, chyba że nie ogarnia WordPressa 😉 Najpopularniejszy jest dziś właśnie WordPress, do blogów i przede wszystkim do stron firmowych. Moje podejścia do niego zwykle kończyły się porażką. Kto stawiał w nim stronę firmową czy bloga, zna godziny spędzone na układaniu szablonów i walce z wtyczkami.
Wracając do mojej strony. Ostatnio zapytałem Claude’a, co z nią zrobić. Zaproponował Astro. W weekend cały blog był zmigrowany, z poprawkami, które odkładałem od lat, z setkami wzorów z artykułów o komputerach kwantowych i z wyglądem dużo lepszym niż wcześniej. Nie ugrzęzłem ani razu na CSS-ach i centrowaniu divów. Zamiast walczyć z narzędziami, realizowałem i testowałem pomysły.
👉 Praca się zmienia: z rzemieślniczej na koncepcyjną i projektową. Z tego weekendu wyciągnąłem trzy wnioski.
1. Najcenniejsze były rozmowy przed pierwszą linią kodu. Zanim powstał jakikolwiek kod, przegadaliśmy między innymi:
- podział treści na artykuły i notatki,
- obsługę dwóch języków,
- miejsce na obrazki: repozytorium czy chmura,
- sposób, żeby notatki z social mediów nie przepadły,
- nawet nazwę repozytorium.
W kilku sporach przegrałem i nie żałuję. Wartość była w tym, że ktoś z argumentami podważał moje założenia, a ja zajmowałem się decyzjami, a nie implementacją.
2. Zielony build to nie koniec. W pewnym momencie build meldował „Complete”, a wszystkie obrazki w starych artykułach byłyby martwe. Wyszło to tylko dlatego, że sprawdziliśmy wynik, a nie status. Podobnych problemów było jeszcze kilka. Weryfikacja nie znika, zmienia się tylko to, kto pisze kod, który weryfikujesz.
3. Mówiłem, zamiast pisać. Około 90% poleceń podyktowałem przez MacWhisper. Kiedy piszę, skracam: „popraw menu”. Kiedy mówię, tłumaczę, co mi przeszkadza i dlaczego, jak koledze przy biurku. Z takich opisów wychodziły najlepsze propozycje, bo AI dostawało problem z kontekstem, a nie gotowe rozwiązanie do wykonania.
Dlatego teraz przenosimy stronę KLL-ERP. Strona domowa to bezpieczny poligon, firmowa będzie już poważniejszym testem.
Cała treść mojej strony siedzi teraz w zwykłych plikach Markdown w gicie. Ciekawe, w jakiej technologii powstanie wersja 6 za parę lat. Jedno jest pewne: narzędzia się zmieniają, treść ma je przeżyć.
Na czym stoi Twoja strona, firmowa albo prywatna?
